Klubu Turystyki Górskiej „Beskid"

• • • 

                Klub Turystyki Górskiej „Beskid” działa przy I Liceum Ogólnokształcącym im. Tadeusza Kościuszki w Łomży od 1984 r., opiera swe działanie na pracy spo­łecznej członków, bez zarządu i bez składek członkowskich.

                Celem Klubu jest popularyzacja turystyki górskiej, zasad jej bezpiecznego uprawniania, a także krajoznawstwa terenów górskich- poznawanie ich dziejów, tradycji, kultury i zabytków. Klub dąży do upowszechniania wysiłku fizycznego niezbędnego dla zdrowia szcze­gólnie w środowisku młodzieżowym.

      Klub w swej pracy przedkłada zasadę szlachetnego współdziała­nia z wszystkimi miłośnikami gór, zaś honor, bezinteresowność i po­moc słabszemu uznaje za zasadę i podstawę działania klubowego.

           Najwybitniejszy prekursor romantycznego nurtu poetycko - opiso­wego krajoznawstwa i turystyki w Polsce - Wincenty Pol w "Pieśni o ziemi naszej" zachęca do obcowania z górami dwuwierszem:

       

      "W góry! W góry, miły bracie!

      Tam swoboda czeka na cię"

       

                Dlaczego mamy chodzić w góry? Znany pisarz i miłośnik gór Jalu Kurek dowodzi, że udajemy się tam "po ważne, choć niewymierne wartości, które wzbogacają życie zewnętrzne i wewnętrzne każdego człowieka". Ponadto chodzimy po górach "po oddech, wzruszenie, zachwyt, spokój, zdrowie, uśmiech, przeżycie, uniesienie".(Jalu Kurek: Kto idzie w góry, idzie do matki, "Dziennik Polski" 1957, nr 201).

      

                Najczęstszym źródłem zaciekawienia, zainteresowania i zauro­czenia górami jest to, co określa się mianem "góry domowe". Dzięki nim, nieraz do kresu naszych dni, wykazujemy psychiczną gotowość wyjścia w góry, spotęgowaną niewyczerpalną za nimi tęsknotą i siłą wspomnień. To wszystko stało się dla nas zarzewiem systematycznego poznawania Beskidów, Gorców, Bieszczad i Tatr w okresie nauki szkolnej i studiów. Wędrówki te z czasem doprowadziły do bliższego zainteresowania się turystyką górską. Dużym ułatwieniem w tym pro­cesie były wycieczki, obozy wędrowne i ćwiczenia terenowe, które jako nauczyciele organizowaliśmy dla młodzieży. Najpierw wędrowali­śmy po wyznaczonych szlakach turystycznych. Później wybieraliśmy ścieżki nie znakowane, ledwo przetarte, gubiące się w bezdrożach. Tam dopiero byliśmy z przyrodą i sami ze sobą. Wówczas też po­stanowiliśmy powracać w góry póki starczy sił i zdrowia.

                Wstępując na szlaki górskie, pomiędzy świerki, buki, sosny i skały jako kierownicy młodzieżowych wycieczek oraz obozów wę­drownych przez wiele lat intensywnie pracowaliśmy, aby poznać rolę, jaką odegrały góry w kulturze, literaturze i sztuce. Sięgaliśmy też po filmy oświatowe o tematyce górskiej.

               Animatorem turystyki górskiej nie można zostać przez przypadek, to sprawa przemyślanego wyboru, to decyzja o podjęciu swoistego stylu bycia. Dokonując jej, mieliśmy świadomość, że wędrować po górach nie będziemy nigdy dla sportowych wyczynów, lecz po to, by tam być, trwać, kontemplować. Pragniemy chodzić po górach z młodzieżą dla samej wartości obcowania z ich niepowtarzalną konfiguracją terenu i przyrodą, związaną z nimi kulturą, literaturą i sztuką oraz moralnej satysfakcji rwania się ku szczytom i poszukiwania w nich dobra, prawdy i piękna.

                Wędrówki górskie są dla nas i naszych uczniów szkołą życia i silnych, szlachetnych charakterów.

       

                Podstawowym źródłem zainteresowania młodzieży szkolnej turystyką górską jest zapewnienie jej szerokiego udziału w niej. Służą temu najlepiej wędrówki górskie (wycieczki i obozy). Muszą one być wzorowe. Oznacza to staranne ich przygotowanie, metodyczne prze­prowadzenie i umiejętne bilansowanie. Przeprowadzenie wędrówki górskiej obejmuje staranną organizację jej dni; spotkania z interesują­cymi ludźmi, mieszkańcami rejonu wędrówek, prace użyteczne na rzecz środowisk wycieczek i obozów, urozmaicony i interesujący pro­gram wędrówki gwarantujący czas na kontemplacje, refleksję, nastrój i przeżycia oraz kultywowanie tradycji, obrzędów i symboliki z życia gór.

                Turystyką górską można objąć stosunkowo rozległe płaszczyzny działań z młodzieżą. Pozwalają one docierać do młodych ludzi, stwa­rzając warunki do kształtowania świadomych postaw młodzieży. Od­noszą się one do wartości, które wynikają ze stosunku do świata: idei, osób, rzeczy, wytworów umysłu, serca i rąk. Wśród uczestników tury­styki górskiej kształtują się wszystkie z wymienionych rodzajów po­staw. Dominują te z nich, które odnoszą się do przyrody i kultury.

                O turystyce górskiej możemy powiedzieć, że wzmacnia i rozwija wśród młodzieży takie cechy, jak ciekawość, żądza wiedzy, fantazja, radość z przygody z górami, otwartość, chęć eksperymentowania, hu­mor, energię, gotowość przyjmowania nowych idei, poczucie godno­ści, wolę uczenia się i studiowania oraz potrzebę i gotowość miłowania innych. W czasie wędrówek po górach ich uczestnicy wchodzą w inte­rakcje z otoczeniem, zaspakajając potrzeby bezpieczeń­stwa, przynależności i miłości, uznania społecznego i poczucia własnej wartości, samourzeczywistnienia. Zaspakajając te potrzeby, uczestnicy turystyki górskiej zdobywają wiedzę, odkrywają i sprawdzają reguły rządzące abstrakcyjnymi zależnościami często nieuchwytnymi w pro­cesie kształcenia, przeżywają i oceniają je. Na podstawie otrzymanej wiedzy i dokonanej oceny modyfikują swoje zachowanie.

       

                Co daje młodzieży uprawianie turystyki górskiej? Z wypowiedzi młodzieży wynika, że spotkania z górami są dla niej ucieczką z miasta pełnego stresującego hałasu i samochodowych spalin. Młodzież trak­tuje wędrówki po górach jako sposób odreagowania na stres codzien­ności, oderwania się od domowego i szkolnego rytmu dnia, czę­sto bywa jej zbyt dusznego i za ciasnego. Wielu młodych entuzjastów tury­styki górskiej pociąga widoczna wszędzie rozległość dróg, nieskoń­czoność szlaków. Niektórych z nich ekscytuje obserwowanie tego, jak przeinacza się świat gór dzięki zmienności oświetlenia, stanu pogody, barwy roślinnej oraz w rezultacie działalności człowieka. Niektó­rym góry dają najpełniejsze, najefektywniejsze poznanie. Przez wę­drówkę jednoczą się z naturą, a dzięki niej ze Stwórcą.

                Zauważyliśmy, że zainteresowanie turystyką górską wśród mło­dzieży jest m. in. "siłą napędową" chodzenia po górach. Ukierunkowuje ono jej aktywność poznawczą w obrębie wiedzy z wielu przedmiotów szkolnych i nadaje sens jej twórczości. Z czasem góry emocjonują, pasjo­nują, rozszerzają horyzonty myślowe i stają się nawet niezastąpioną siłą w poznawaniu przez młodzież siebie i kraju. Chronią młodzież przed destrukcyjnym wpływem nudy. Góry dla młodzieży są ucieczką przed cywilizacją i jej destrukcyjnym wpływem na psychikę. Młodzież ceni kontakt z górami, bo one wyszlachetniają psy­chikę, uczą czystej, niekłamanej pierwotności.

                Z obserwacji i rozmów z uczestnikami wędrówek górskich wy­nika, że stają się one dla nich naturalną, wielostronną, nacechowaną licznymi aspektami przeżywania edukacją. Rodzą niesłychanie silne więzi międzyosobowe. W czasie licznych wędrówek górskich z mło­dzieżą zauważyliśmy, że gdy ich uczestnicy uświa­domią sobie znaczenie gór w życiu, kulturze i sztuce, stają się bardziej interesujący, wrażliwsi na prawdę, dobro i piękno.

       

                Wędrując z młodzieżą szkolną po górach, czujemy się młod­si, bo patrzymy jej oczyma, gdy dostrzegamy w jej oczach błyski zaciekawienia i zamiłowania oraz zapału, traktujemy to jako znak, że spłacamy dług zaciągnięty wobec tych, którzy nas wprowadzali w niepowta­rzalną atmosferę polskich gór. Odczuwamy wówczas więź z tymi, co odeszli i przy­chodzą.

       

      W dniach 25-27 października 2024 r. odbył się jubileuszowy Rajd górski z okazji 40-lecia Klubu Turystyki Górskiej BESKID, a jego uczestnikami byli maturzyści z lat 1993-2023 oraz Kadra.